โทษของการนินทา

การที่เราเอาความเลวของคนคนหนึ่งไปนินทาให้คนอื่นฟังนั้นจะก่อให้เกิดผลเสียหายมากมายต่อตัวเราเอง

ประการแรก คนที่ชอบนินทาเกี่ยวกับคนอื่นนั้น ส่วนใหญ่เป็นเพราะคนคนนั้นมีความผิดอยู่ในตัวเอง แต่ต้องการลืมเสีย จึงขุดความเลวของคนอื่นไปพูด เพื่อเป็นการทำให้รู้สึกว่าตัวเองดี ตัวเองเป็นผู้บริสุทธิ์ แต่การนินทาเกี่ยวกับคนอื่นนั้น จะยิ่งเป็นการฝังความรู้สึกนึกคิดที่ไม่ดีในตัวเองให้มากขึ้น เพราะคนเราพูดอะไรมากๆ ก็คิดตามนั้น และก็มักจะเป็นไปตามที่เราคิดอยู่เสมอ

ประการที่สอง เรากำลังช่วยให้ผู้ฟังมีนิสัยเลวลงตามเรา เพราะเขาก็คงจะเอาเรื่องนั้นไปนินทาต่อ นอกจากนั้นคนที่ฟังและเอาไปพูดต่อก็มักจะเพิ่มตรงนี้นิดตรงนั้นหน่อย ขยายความออกไปให้มากขึ้น ซึ่งพอพูดต่อๆ ไปมากๆ เข้า ก็จะทำให้ไม่เหลือความจริงอยู่เลย

ประการที่สาม การที่เราประกาศความเลวของคนคนหนึ่งนั้น จะไม่ช่วยให้เขาเป็นคนดีขึ้นเลย แต่ตรงกันข้าม อาจจะช่วยให้เขาเลวลง เพราะถ้าเขาเกิดรู้ขึ้นมาว่ามีคนไปนินทาเกี่ยวกับเขา เขาก็จะโกรธ ไม่พอใจ กลายเป็นศัตรูกันในที่สุด และถึงแม้ว่าเขาจะไม่รู้ก็ตาม แต่ผู้คนมากมายก็จะคิดกับเขาไปในทางที่ไม่ดี ซึ่งก็จะเป็นผลเสียต่อเขา

ประการที่สี่ เป็นส่วนที่สำคัญมาก และมนุษย์เราส่วนใหญ่ไม่รู้เรื่องกัน นั่นคือ...พลังความคิด พอเราคิดสิ่งที่ไม่ดี เราก็จะเพิ่มพลังที่ไม่ดี ทำให้คนรอบๆ ตัวเราคิดไม่ดีได้ง่ายขึ้น หากคนที่เราพูดถึง เขาเป็นคนเลวจริง เราก็จะส่งพลังไปให้เขาเลวยิ่งขึ้น แต่ส่วนใหญ่แล้ว การนินทามักจะเป็นการพูดถึงความเลวที่เราคิดกันขึ้นมาเอง เขาอาจจะไม่เลวอย่างที่เราคิดเลย แต่พลังความคิดของเรารวมทั้งผู้อื่นที่นินทาต่อๆ กันไปก็จะไปถึงตัวเขา ทำให้เขาเลวไปอย่างที่เราคิด ทั้งๆ ที่แต่ก่อนเขาไม่ได้เป็นเช่นนั้น

สรุปแล้ว การนินทาเป็นสิ่งที่เราจะต้องระวังมากที่สุด เป็นสิ่งที่มีข้อเสียหายหลายประการ ถ้ามีใครมานินทาให้ฟัง ให้เราคิดเสียว่า "มันอาจจะไม่จริงและเราไม่สนใจ" และพยายามหลีกเลี่ยงคนนินทา ถ้าตัวเราเองเริ่มมีความคิดที่จะนินทา ให้เราเริ่มพูดเกี่ยวกับความเลวของตัวเราเองออกมาดังๆ ให้ได้ถึง 5 นาที แล้วเราจะไม่นินทาเกี่ยวกับคนอื่นอีก มนุษย์เรานินทากันได้เป็นชั่วโมงๆ แต่พอมีใครมาพูดเกี่ยวกับความเลวของเราให้เราฟังเสีย 10 นาที เราก็จะโมโห ไม่พอใจ ในเมื่อตัวเราเองไม่ชอบ ก็ต้องฝึกที่จะไม่ทำเช่นเดียวกัน

แหล่งที่มา ดร.อาจอง ชุมสาย ณ อยุธยา
จากหนังสือ "ใครๆ ก็สุขได้" สำนักพิมพ์ฟรีมายด์

มูลนิธิสัมมาอาชีวะ พ.ศ. 2554 ไม่สงวนลิขสิทธิ์